Σε κάτι ορίζοντες μαβιούς και χρυσαφένιους,εκεί που η μέρα γυρεύει να ξαποστάσειστην αγκαλιά της θάλασσας,γενιούνται τα καράβια…Και μην ακούς αυτούς που λένε πως είναι τάχατες φτιαγμένα από χέρι ανθρώπινο.Ψέματα λένε.

Γιατί τα καράβια είναι φτιαγμένα από όνειρα και αρμύρα…

Γιατί τα καράβια ταξιδεύουνε τα όνειρα…Κι αν κάποια είναι φτιαγμένα από λαμαρίνα,τι μ’αυτό?Σάμπως δεν έχουνε καρδιά που ανταριάζεται στο΄΄βίρα΄΄ και στο΄΄αγάντα΄΄της κόντρα γέφυρας?

Δεν αποζητάνε ιθάκες,μέσα από τις νυχτερινές ρότες τους,ολοφώτιστα σαν επιτάφιοι?

Κι άλλοτε ,χαμένα σε παράλληλους του Νότου,δεν ενώνουνε τα μεράκια τους μ’εκείνατου λοστρόμου και του βατσιμάνη,για μια Πηνελόπη του νάστου?Κι η Κίρκη?

Αχ!η Κίρκη…Φρεσκολουσμένη,παστρικιά,του έρωτα αγκαλιά πλανεύτρα,ανεμισμένο φουστάνι,να κερνάει λησμονιά στα μπαρ των λιμανιών…

Εκεί που η πλήξη ξοδεύει το οινόπνευμα,και η παλικαριά χαράζει το μπράτσο.

Καράβια…Φιγούρες σκούρες,αστεροβάφτιστες,ψυχανεμισμένες,σκαριά που τα συνοδεύει το σφύριγμα του δεύτερου,και κάτι φωτογραφίες που γράφουνε από απάνω:¨θα ξανάρθω¨

Και γράματα.Γράματα γεμάτα έγνοια για τα παιδιά που πάνε στο σχολείο πια…

Που πρέπει να κάνουνε και τα εμ βόλια φέτος,και να ντύνονται καλά,γιατί ο χειμώνας βαστάει ακόμα…

Καράβια…Έναστρες νύχτες και ρότες γραμμένες στο χαρτί με κουμπάσο και διπαράλληλο…Απαγωγείς της ψυχής και του ονείρου μας ,που, κατατεθειμένο στη μονοτονία της πόλης,αφήνεται στα χέρια κάτι καπεταναίων πού αναστατώνουν την ησυχία των λιμανιών με τις ρεστίες από τα¨ κρατει¨και τα ¨ανάποδα¨,από τους καπνούς κι από τα σφυρίγματα     της τσιμινιέρας τους…

Καράβια…Αλλιώτικοι μικρόκοσμοι από πληρώματα που πειράζονται στο καρέ,για να περάσει η ώρα και το πελαγο.Αντριώτες ,Χιώτες, Τσιριγώτες, Συριανοί και κάτι Πειραιώτες που μιλάνε ολοένα για τη Χαραυγη,             για το Πέραμα,για το Κερατσίνι…

Που ανάμεσα στης βλαστημιες,στα πιοτά και στα βαριά τους τσιγάρα κάτι τους πιάνει και αρχίζουνε να μιλάνε για εκείνη, την πρώτη τους αγάπη με τ’άσπρο φόρεμα,που στόλιζε τις Κυριακές τους στην Καστέλα.    Κι ύστερα στα πειράγματα.

Γιατί η θάλασσα λοιδορεί,περιπαίζει τα παιδιά της,αμα νοιώσει πως την καρδιά τους δεν την έφτιαξε το ίδιο τραχιά με τα χέρια τους.Και μετά?η βάρδια. Κι απάνω από τα φινιστρίνια της γέφυρας,κοντα στην τιμονιέρα ,          ο Αη Νικόλας που ευλογεί.

Σύντροφος ,όπως κι ο μαρκονης.Κρυμμενος τρυφερά από της μάνας τα χέρια,ανάμεσα στα φρεσκοπλυμένα πουκάμισα,στο πρώτο μπάρκο…Να τον κουβαλάς από τότε μαζί, σφιχτά στη μασχάλη, κάτω από τη χοντρή μπλε μπατανία.Να τα λέτε στη βάρδια μαζί.

Να σου θυμίζει το πρωτοκατευοδιο,κι εκείνο το:¨μην αργήσεις αγόρι μου¨…

Καράβια…Περίεργα πλάσματα που κάποιοι λένε πως τα ταξιδεύουνε οι χάρτες ο μπούσουλας και οι μηχανες.Ψεματα είναι.

Γιατί τα καραβια,τα ταξιδεύουνε τα όνειρα,τ’αστέρια του Νότου,και κάτι καπεταναίοι που φαντάζουνε σκληροί σαν τις μοναχικές τους νύχτες,μα είναι πιο τρυφεροί ακόμα κι από κείνο του αποχωρισμού το:¨θα σε περιμένω¨